Hoofdstuk 6 #

Tingeling.

Het belletje boven de deur. Een klant. Het visioen van die Will met zijn mysterieuze koffer en de verontrustende nieuwsberichten is nog maar net vervlogen.

Ik kijk op.

Oh.

Óh!

Er staat iemand in de deuropening. Een monster. Een gehoornde schedel, scherpe tanden die uit hoekige kaken steken, sommige bebloed. En sterren en manen, die ogen. Nee, geen ogen: holle oogkassen gevuld met duisternis waar zijn ogen hadden moeten zitten.

Lot is meteen overeind. Haar rug kromt zich, haar staart zwelt en ze blaast zachtjes naar hem. Dan keert mijn verstand terug. Een masker. Het is maar een masker. Zó kundig gemaakt, zo realistisch dat ik er even voor viel. Ik laat mijn adem ontsnappen, stil en langzaam, om niet te tonen dat ik hem ingehouden had.

De gemaskerde figuur zwijgt en beweegt niet. Hij staat daar alleen maar, in mijn deuropening. Hij draagt een lange zwarte jas van leer, nette donkergrijze broek en laarzen met gespen. Hij heeft een gemiddelde lengte en een ontspannen houding, alsof het voor hem de normaalste gang van zaken is om binnen te komen lopen met een monsterlijke schedel over zijn hoofd.

Ik dwing mezelf te glimlachen. Dit is mijn winkel. Mijn domein. Ik laat me niet intimideren in mijn eigen heiligdom.

"Welkom, je hebt De Juiste Plek gevonden," zeg ik en mijn stem klinkt vaster dan ik me voel. "Kom verder, als je durft."

Hij stapt over de drempel. Eén beweging, vloeiend en geluidloos. De deur valt achter hem dicht en het belletje tingelt opnieuw.

Lot springt van de vensterbank af en schiet als een witte flits richting de achterkamer. Slimme kat. Ik hoor haar tussen de lege kartonnen dozen duiken, waar ze zich altijd verstopt wanneer ze ergens van geschrokken is. Soms om onweer of een grote hond in de straat, meestal om helemaal niets.

De man loopt langs mijn rekken met zijn handen achter zijn rug gevouwen, als iemand die een museum bezoekt. Zijn masker draait van links naar rechts. Inspecterend. Zoekend…

Zijn leren laarzen maken nauwelijks geluid op mijn oude vloerplanken, alleen het krassen van mijn pen in het notitieboek vult de stilte in de winkel. Ik heb hem niet stopgezet, de pen. Nog niet.

"Zoek je iets specifieks?" vraag ik. Ik veeg een paar kattenharen van mijn uitgewaaierde orakelkaarten en schuif ze terug tot een nette stapel. Om bezig te lijken, om mijn handen iets te doen te geven. "Of kijk je even rond?"

Ik sta op van mijn stoel, zo natuurlijk mogelijk, niet te snel. Het fluweel van mijn jurk ruist langs mijn benen. "Wat een imposant masker!" Ik probeer luchtigheid te forceren in mijn stem. Het lukt maar half. "Alvast voor het festival? Of gewoon zomaar?"

Hij keert zijn monsterkop naar me. Hij heeft me vast gehoord, maar gunt me geen reactie. Geen knikje. Geen schouderophaal. Niets.

Dan wendt hij zich weer af en blijft stilstaan bij het schap met mijn kruidenmengsels. Zijn hand, in een zwart leren handschoen, reikt naar iets. Een potje? Een buideltje? Ik kan vanaf hier niet zien wat het is. Hij pakt het op, draait het om in het licht en zet het terug.

Zijn vingers glijden langs de rand van het volgende schap, heel losjes. Bij de flessen met maanbessenlikeur blijft hij even staan. Ik zie zijn leren duim traag over een etiket aaien — op, neer, op, neer — en dan zet hij een paar stappen in mijn richting.

Naar de leestafel. Naar mij. Mijn maag trekt samen. Rustig blijven, Mayra. Gewoon een klant in een kostuum.

Zijn hoofd kantelt lichtjes. De holle oogkassen van het masker richten zich op de leestafel. Op het notitieboek. Op de pen die nog ongestoord schrijft.

Ik heb de pen geen commando gegeven om te stoppen na het visioen, dus nu danst hij nog vrolijk door over het papier en noteert alles wat ik zie, denk en voel. De holle ogen, de handschoen bij de maanbessenlikeur, de kanteling van het masker. Hem. Hij staat nu op mijn pagina's en is onbedoeld deel van het verhaal geworden.

De zwarte holtes die zijn ogen verbergen, blijven op de pen gericht, alsof hij het weet.

Bij de sterren, weet hij het?!

De pen stokt. De punt zweeft even boven het papier alsof hij het ook voelt. Een seconde maar, en dan schrijft hij verder, in dunnere lijnen. Aarzelend.

Mijn hartslag versnelt. Als ik de pen nu stopzet, dan ziet hij dat, en het is al te laat om hem nog te bedekken of te verbergen.

Waarom zegt hij niets?

Ik bijt op mijn lip, betrap mezelf, stop ermee. Kom op, Mayra. Schouders laag, kin omhoog. Ik doe mijn mond open om iets te zeggen — iets scherps, iets ontwapenends, wat dan ook — en op datzelfde moment draait hij zijn rug naar me toe en loopt naar de deur. Op z’n gemak.

Hij legt zijn hand op de klink en kijkt nog één keer over zijn schouder. Die monsterlijke schedel, de hoorns, die zwarte oogkassen die zijn echte ogen in schaduw verhullen. En dan is hij weg. De deur valt dicht. Het belletje rinkelt weer, iets te vrolijk voor wat er net gebeurde.

En ik sta midden in mijn winkel, mijn hart bonzend in mijn keel.

Lot komt voorzichtig uit haar schuilplaats. Ze loopt naar het raam, springt op de vensterbank en tuurt naar buiten met gespitste oren. Ik loop naar haar toe en kijk door het raam naar de lege straat.

Hij is verdwenen.

"Lot," fluister ik, mijn hand op haar warme vacht. "Wie was dat?"

Het is niet de eerste keer. Deze winkel trekt af en toe ongure types aan. De duistere kant van de magie in deze wereld heeft zijn eigen clientèle. Ik voel ze meestal al voordat de deur opengaat: de lucht wordt dikker en mijn huid begint te prikken. Ze willen obscure spreukenboeken of gevaarlijke ingrediënten die ik niet verkoop, en zodra ze dat doorhebben vertrekken ze weer. Was dit weer zo'n figuur?

Ik haal diep adem. "Misschien niet," zeg ik hardop. "Gewoon iemand in een kostuum voor het festival. Niets aan de hand."

Bedankt voor je aandacht! #

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in of volg me om mijn werk te steunen. Ik vind het ook altijd leuk om een berichtje van je te ontvangen!

Lees je liever in het Engels? Er is ook een Engelse vertaling beschikbaar. Klik bovenaan deze pagina op 'Also available in English'.

Bekijk mijn About pagina voor meer info.

💜 - Jasmine

Copyright © 2026 Jasmine Rovik. Alle rechten voorbehouden. Alle teksten en andere inhoud op deze website zijn eigendom van de auteur. Het is niet toegestaan materiaal te kopiëren, te reproduceren, te verspreiden of op enige wijze te gebruiken zonder voorafgaande schriftelijke toestemming. Wil je iets citeren of gebruiken? Neem dan gerust contact op.