Hoofdstuk 3 #

Luna slaat de hoek om en blijft staan. Haar ogen worden groot. "Wat een chaos," mompelt ze.

IJsbekertjes, overal ijsbekertjes. Houten stokjes in het gras en tussen de petunia's in de bloembakken. Een omgevallen servettenhouder. Een verfrommeld papieren servetje waait langs haar voeten, blijft even hangen aan haar schoen, en glipt dan weer weg, alsof het haar uitdaagt.

Ze zucht en begint methodisch te prikken. Bekertje. Stokje. Nog een bekertje.

Ze werpt een blik opzij.

Achter de toonbank helpt Alex zijn laatste klant van de dag, een meisje met een paardenstaart. Alex is drieëntwintig, heeft rommelig zwart haar en draagt een oversized T-shirt onder zijn schort dat besmeurd is met vegen chocolade en aardbei. Brede schouders. Vriendelijke ogen. Het type waar je tegenaan wilt leunen. Maar belangrijker: hij is de enige hier die haar ziet als iets anders dan een hesje met een afvalgrijper.

Het meisje met de paardenstaart tuurt naar de ijsbakken alsof het lot van de wereld afhangt van haar keuze.

"Umm…"

Alex wacht, zijn handen op de toonbank, een vage glimlach op zijn gezicht.

"Misschien… nee, umm…"

Luna verbergt een grijns en prikt het volgende bekertje.

"Oké, vanille," beslist het meisje eindelijk.

Alex knikt, schept twee genereuze bollen op een hoorntje en reikt haar het ijsje aan. Het meisje loopt weg.

Dan valt zijn blik op Luna. Zijn wenkbrauwen gaan iets omhoog en er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht.

"Vanille?!" roept Luna zodra het meisje buiten gehoorsafstand is. "Nadat ze ons zó lang in spanning hield? Ik dacht echt dat er minstens een unicorn-ijsje met regenboogsprinkles ging komen."

Alex lacht, een echte lach die zijn hele gezicht laat oplichten. Hij pakt een doek en begint de toonbank af te vegen. "Hé Lu."

"Hé Alex, hoe was jouw dag? Ik zie dat je er weer een puinhoop van gemaakt hebt."

Ze maakt een weids gebaar met haar grijper naar het slagveld van bekertjes en stokjes achter haar. Alex volgt haar beweging, en zijn glimlach wordt nog een beetje schever. "Je hebt geen idee."

Hij hangt de doek over zijn schouder en leunt met beide handen op de toonbank. "Een kleuter heeft hier zijn complete maaginhoud uitgekotst. Compleet. We hebben het over een biologisch wapen."

Luna trekt een gezicht. "Oef."

"Vervolgens werd ik uitgescholden door zijn vader omdat hij alsnog voor het ijsje moest betalen." Hij krabt in zijn nek. "Ik heb hem uiteindelijk maar een gratis milkshake gegeven om van hem af te komen."

Alex leunt nog wat verder over de toonbank. "En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vrouw die klaagde dat haar sorbet te koud was."

Luna lacht. "Te koud?"

"Te. Koud." Alex slaat zijn ogen ten hemel.

"Nee."

Luna leunt tegen de zijkant van de toonbank, de afvalgrijper rustend tegen haar schouder. "Ik had vanochtend ook een momentje."

"Vertel."

"Er kwam een klein meisje naar me toe. Ze keek me aan met die grote kinderogen, keerde zich naar haar moeder en zei—" Ze doet een hoog stemmetje na: "Mama, mama, mag ik op de foto met de prinses?"

Alex' glimlach verbreedt zich. "Ah. Natuurlijk. Je haar."

"Oké, ik geef toe. Ik was héél even gevleid." Luna schuift een losse paarse lok achter haar oor. "Tot de moeder me aankeek."

"Oh nee."

"Haar moeder zei—" Luna's stem verandert, de intonatie wordt een beetje neerbuigend: "Nee liefje, dat is geen prinses. Dat is gewoon een schoonmaakster. De échte prinses hebben we bij het kasteel gezien, weet je nog?"

Alex fronst. "Au. Hard."

"Dat meisje keek zo teleurgesteld…" Luna prikt gedachteloos naar een servet op de grond. "Ik kon het niet laten, ik zei: Soms zijn de schoonmaaksters stiekem ook prinsessen, hoor. Kijk maar naar Assepoester."

"Nice!" zegt Alex en hij wijst met een punt van de doek naar haar. "Goed gecounterd, Assepoesje."

"Nou, die vrouw veranderde ter plekke in een soort trol en trok haar kind bij me weg alsof ik een besmettelijke ziekte had."

"Yep." Alex knikt plechtig. "Typisch trollengedrag. Jammer dat ik er niet bij was. Dan had ik haar verjaagd met mijn ijsschep."

Hij pakt de schep en zwaait ermee door de lucht alsof het een groot zwaard is. Een ietwat onhandig, heldhaftig gebaar. Luna's lach komt nu ongefilterd naar buiten, helder en verrassend, en ik betrap mezelf erop dat ik mee glimlach.

"Vince zou je op staande voet ontslaan," zegt Luna, nog nalachend.

Alex laat de schep zakken. Zijn glimlach blijft, maar er komt iets onder vandaan. Hij veegt zijn vrije hand af aan zijn schort en zegt dan, heel terloops: "Maakt niet uit. Ik ga hier toch weg."

Luna kijkt op. "Wat? Nee."

"Ja, serieus." Alex legt de schep neer en veegt zijn handen opnieuw af aan zijn schort. "Ik wilde het nog aan je vertellen. Ik heb een baan gevonden. Een echte baan. Kantoorwerk bij een of ander bedrijf dat iets met verzekeringen doet. Negen tot vijf. Vrijdagmiddagborrel. Koffieautomaat met melkpoeder-cappu's. The whole package."

Iets in Luna's borst wordt zwaarder. Ze wist dat dit moment zou komen: de zomer is bijna voorbij, iedereen beweegt vooruit. Maar nu het er is, voelt het te vroeg. Ze zou de grappen over vervelende klanten missen, de gedeelde blikken als Vince weer eens moeilijk doet. Alex die vanuit zijn ijssalon naar haar zwaait als ze met haar grijper voorbij sjokt. En zelf heeft ze nog steeds geen plan…

Ah. Dus dáár ging die modderdroom over, besef ik nu.

"En?" probeert Luna, en haar stem klinkt nét iets te opgewekt. "Heb je er zin in?"

Alex haalt zijn schouders op. "Ik verwacht niet dat ik het geweldig ga vinden, maar ik moet ergens beginnen. En het betaalt een stuk beter dan ijsjes uitdelen aan krijsende kinderen."

"En een stuk minder kans dat je ondergekotst wordt," geeft Luna toe.

"Dat hangt af van hoe serieus ze die vrijdagmiddagborrels nemen." Alex begint de bakken af te dekken, de ene na de andere. "Niks voor jou? Een kantoorbaan?"

Luna schudt haar hoofd. "Nee, bedankt. Daar zou niemand me voor prinses aanzien."

"Waarschijnlijk niet." Hij kijkt haar even aan en er verschijnt een blik van aarzeling, of misschien voorzichtigheid, op zijn gezicht. "Heb je nou eigenlijk al een plan? Voor na de zomer?"

Luna's glimlach vervaagt. "Nee. Ik weet het nog niet."

Stilte.

"Ik wou dat ik mijn moeders talent had. Of mijn vaders handigheid. Maar als ik iets probeer te maken, wordt het nooit zoals in mijn hoofd." Haar vingers gaan automatisch naar haar armbandje en raken de plek aan waar ze het patroon verknoeide. "Ik ben eigenlijk nergens écht goed in."

"Kom op." Alex spoelt zijn ijsschep om. "Dat geloof je toch zelf niet?"

"Het is waar."

"Lu." Hij leunt weer tegen de toonbank en kijkt haar recht aan. "Je wint altijd met Cards Against Humanity."

"Ik weet niet of dat iets positiefs is."

"Oké, misschien niet het beste voorbeeld. Maar je hebt de hoogste cijfers van ons drieën gehaald voor kunstgeschiedenis. Je hebt Zoey twee keer uit een existentiële crisis gepraat in één avond, en er tussendoor nog een armbandje voor haar gevlochten."

Luna kijkt naar de grond.

"En," gaat Alex door, zachter nu, "je hebt vorig jaar die knaller van een scriptie geschreven terwijl je parttime werkte en je vader hielp toen hij die hernia had."

Ze haalt haar schouders op.

"De echte vraag is, wat zou je wíllen doen?" vraagt Alex. "Als je mocht kiezen. Alles. Geen filters."

Luna staart een moment naar de bloembakken. De zon is achter de bomen gezakt en werpt laatste oranje stralen over de decorstukken. Ze doet haar mond open, doet hem weer dicht.

De drie musketiers, waren ze. Alex, Luna en Zoey. Drie buitenbeentjes die elkaar vonden omdat ze overgebleven waren nadat de kliekjes zich gevormd hadden in het eerste collegejaar.

En nu begint Alex aan een kantoorbaan. Zoey gaat een master doen. En Luna staat hier, in een hesje, met een grijper, en probeert onder woorden te brengen wat ze wil.

"Ik wil altijd onmogelijke dingen, dat is mijn probleem," zegt ze uiteindelijk en ze slaakt een zucht. "Ik heb Vince gevraagd naar een baan als decorbouwer."

Alex kijkt op. "Echt waar? En?"

"En niks."

"Ah," zegt Alex. "Laat me raden, hij zoekt iemand met ervaring?"

"Nog erger." Luna trekt een grimas. "Hij wil de werkplaats wegbezuinigen. Alles in het buitenland laten maken."

"Zonde."

"Ja."

Alex lijkt op te pikken dat hij niet verder moet vragen. Goede jongen. Ik mag hem wel, deze Alex.

Ze zijn even stil.

Alex veegt nog één keer over de al-schone toonbank en vist dan zijn telefoon uit zijn achterzak. Het hoesje is versleten langs de randen.

"Heb je Zoey's berichten al gehoord?"

"Nee, mijn telefoon ligt in mijn kluisje."

Alex ontgrendelt zijn scherm, tikt, scrolt. "Oké. Ze heeft er drie gestuurd. Natuurlijk. Luister en huiver."

Hij tikt op play en legt de telefoon plat op de toonbank. Zoey's stem schalt eruit, het volume net iets te hard.

"Oh. My. GOD. Jongens. Luister. Ik zweer het, deze vakantie is een slechte soap. Het regent hier non-stop. Non-stop. En dan bedoel ik niet een beetje regen, ik bedoel dat ik letterlijk dacht dat ik een waterval inreed vanochtend. Een Schotse boer die ik sprak zei dat hij een ark aan het bouwen was en ik weet niet honderd procent zeker of hij een grapje maakte."

Luna grinnikt. "Balen, maar ik bedoel… het is Schotland."

"Ja, maar wacht. Er komt nog meer."

Alex tikt op het tweede bericht.

"Oké. Oké oké oké. Dit is geen normale Schotse regen. Dit is — wacht, ik moet even —" Een klikkend geluid, misschien een autodeur. De wind komt plotseling dichterbij, ruw en hol. "— oké, sorry. Ik ben gestopt bij een uitkijkpunt. Luister, ik ga iets zeggen en jullie gaan denken dat ik gek ben maar ik zweer het op mijn hele leven: de regen is zout. ZOUT. Ik ben kilometers van de zee, jongens."

Luna kijkt verbaasd naar Alex. "Zoute regen? Kan dat?"

Alex tikt op het derde bericht. Dit keer is Zoey's stem zachter. Minder dramatisch. "Jongens. Ik stuur jullie zo een foto. Ik wilde gaan hiken bij een loch hier in de buurt, ik had er echt zin in. En nou. Ik kwam er net. Er drijven dode vissen. Heel veel. Het stinkt. Dit is echt niet oké. Hoe is het daar? Stuur me iets normaals alsjeblieft. Een boom. Een koe. Wat dan ook. Red mijn ziel."

Klik.

Stilte.

Luna staart naar de telefoon alsof die haar nog iets kan vertellen. Ze voelt de teleurstelling mee. Zoey's eerste solo road trip had een avontuur moeten zijn. Ze had er zo naar uitgekeken. Nu leek haar reis in het water te vallen. Letterlijk. In zout water, nog wel.

"Arme Zoey," zegt Luna. "Ze had zich er zo op verheugd."

"Kom hier," zegt Alex en hij wenkt haar met zijn vrije hand naar zich toe, en tilt de telefoon op. "Snelle selfie. We sturen haar iets normaals."

Luna loopt al naar de toonbank. Ze gaat naast hem staan en buigt zich naar hem toe, zoals ze al honderd keer heeft gedaan. Alex strekt zijn arm en kantelt de telefoon. "Op drie. Een, twee—"

Op het laatste moment brengt Luna haar handen omhoog voor haar borst, vingertoppen en duimen tegen elkaar, een klein scheef hartje in de lucht tussen haar en de camera. Alex ziet het gebeuren in het schermpje en begint net te lachen als hij de foto maakt.

Hij bekijkt het resultaat, grijnst en draait het scherm even naar haar toe zodat zij het ook kan zien.

Een doodnormale selfie. Een forse jongen met rommelig zwart haar. Naast hem, een kop kleiner, een meisje met blond en turquoise-blauw-paars haar dat een hartje maakt. Beide in een schort met een grijnzende elf erop.

"Stuur maar," zegt Luna.

Alex tikt. Een zachte woep en het bericht vertrekt.

Luna pakt haar grijper weer beet. "Ik kan maar beter weer verder gaan. Voordat Vince me weer ziet 'lanterfanteren.'"

"Later, Lu."

"Later."

Ze draait zich om en loopt terug het park in. De zon hangt laag tussen de bomen en werpt lange schaduwen over de paden. In de verte klinkt het geratel van rolluiken die naar beneden gaan en het piepen van hekken die worden afgesloten.

Het visioen begint weg te glijden nog voordat ik het loslaat. Luna's perspectief wordt waziger, alsof er mist tussen ons in komt drijven.

Genoeg voor nu.

Ik open mijn ogen en de winkel keert langzaam terug. Het gewicht van het seleniet in mijn handpalm. De geur van wierook, kruiden en boeken.

Het notitieboek ligt opengeslagen op de rand van de tafel, de bladzijden volgeschreven met wat ik net heb gezien. Luna's imaginaire jungle, de teleurstelling bij de woorden van Vince, de berichtjes van Zoey: alles vastgelegd in inkt.

Zoute regen. Dode vissen in een meer. Het zou niks kunnen zijn, of het zou alles kunnen zijn: misschien wel de hele reden voor dit verhaal. Vertelwet nummer vier verbiedt me om in de toekomst te kijken, als ik dat al kon. Kijk nooit vooruit.

We zullen wel zien.

Het bordje voor het raam hangt nog op GESLOTEN. Lot springt op haar favoriete plekje op de vensterbank, dat plekje waar ze de hele straat kan overzien, als een kleine bewaker.

Buiten begint de stad wakker te worden. De bakker aan de overkant veegt zijn stoep. Een duif wandelt over de rand van een dakgoot en Lot kijkt geïnteresseerd toe.

Ik moet de winkel openen.

Later meer.

Bedankt voor je aandacht! #

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in of volg me om mijn werk te steunen. Ik vind het ook altijd leuk om een berichtje van je te ontvangen!

Lees je liever in het Engels? Er is ook een Engelse vertaling beschikbaar. Klik bovenaan deze pagina op 'Also available in English'.

Bekijk mijn About pagina voor meer info.

💜 - Jasmine

Copyright © 2026 Jasmine Rovik. Alle rechten voorbehouden. Alle teksten en andere inhoud op deze website zijn eigendom van de auteur. Het is niet toegestaan materiaal te kopiëren, te reproduceren, te verspreiden of op enige wijze te gebruiken zonder voorafgaande schriftelijke toestemming. Wil je iets citeren of gebruiken? Neem dan gerust contact op.